نوشته شده توسط : yasamin

 

کارت بازرگانی به مجوزی گفته می شود که از طرف اتاق بازرگانی و صنایع و معادن صادر شده و دارنده ان (شخص حقیقی و یا حقوقی) می تواند، به انجام امور صادرات و یا واردات بپردازد.



:: بازدید از این مطلب : 50
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 25 شهريور 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

 

کارت بازرگانی ، شرایط صدور کارت بازرگانی اشخاص حقیقی و حقوقی چیست ؟ کارت بازرگانی به مجوزی گفته می شود که از طرف اتاق بازرگانی و صنایع و معادن صادر شده و دارنده ان می تواند، به انجام امور صادرات و یا واردات بپردازد. و حداقل سن لازم برای صدور کارت بازگانی اشخاص حقیقی و حقوقی 21 سال می باشد.



:: بازدید از این مطلب : 44
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : دو شنبه 25 شهريور 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin


 
اتحادیه تعاونی با عضویت تعاونی هایی که دارای موضوع فعالیت واحد باشند، در سطح شهرستان یا استان تشکیل می شود. عضویت در اتحادیه تعاونی، بر اساس " اصل آزادی عضویت " ، اختیاری است. تعاونی هایی که عضو اتحادیه نباشند از حقوق قانونی محروم نخواهند شد.

توصیه می شود مقالات زیر را بخوانید:
- مرجع ثبت شرکت ها
- اساسنامه ثبت شرکت و اتحادیه تعاونی
- روند ثبت اتحادیه های تعاونی روستایی و کشاورزی در مرجع ثبت شرکت ها

شرایط لازم برای عضویت تعاونی ها در اتحادیه تعاونی به شرح ذیل است :
- داشتن تابعیت ایران
- خرید حداقل سهام مقرر در اساسنامه اتحادیه
- درخواست کتبی عضویت و تعهد رعایت مقررات اساسنامه اتحادیه.
علاوه بر آن لازم است که تعاونی داوطلب عضویت در اتحادیه، موضوع فعالیت مناسب با موضوع فعالیت اتحادیه داشته باشد. ( یادآوری می شود که برای هر موضوع فعالیت تعاونی در هر شهرستان ، فقط یک اتحادیه تشکیل می گردد ) .
اساسنامه اتحادیه می تواند شرایط دیگری را برای عضویت تعیین کند.
اتحادیه تعاونی، پس از تشکیل و ثبت ، موجودیت قانونی پیدا می کند و وجود او با انحلال و تصفیه از بین می رود.
برای تشکیل هر تعاونی، باید هیاتی به نام " هیات موسس " تشکیل شود. به موجب قانون بخش تعاونی، " هیات موسس عبارت است از عده ای از افراد واجد شرایط عضویت در تعاونی مربوط، که اقدام به تاسیس تعاونی می نمایند ". در اینکه هیات موسس باید چند عضو داشته باشد، در قانون و سایر مقررات بیانی مشاهده نمی شود؛ ولی می توان گفت که تعداد اعضای آن نباید از سه نفر کمتر باشد.
چون اتحادیه تعاونی با عضویت شرکت ها و تعاونی هایی که موضوع فعالیت آن ها واحد است، تشکیل می شود، لذا هیات موسس اتحادیه تعاونی باید از شرکت ها و تعاونی هایی که دارای موضوع فعالیت واحد بوده و واجد شرایط عضویت در اتحادیه مربوط هستند، تشکیل شود.
هر یک از شرکت ها و تعاونی های عضو هیات موسس اتحادیه، نماینده ای برای حضور در هیات موسس تعیین و معرفی خواهد کرد. هیات موسس اتحادیه با حضور این نمایندگان تشکیل می شود .

وظایف هیات موسس، عبارت است از :
- تهیه اساسنامه اتحادیه و پیشنهاد آن به " اولین مجمع عمومی عادی " برای بررسی و تصویب ؛
- دعوت از تعاونی های واجد شرایط، جهت عضویت در اتحادیه مربوط ،
- تشکیل دادن " اولین مجمع عمومی عادی " ، جهت تصویب اساسنامه ، انتخاب اولین هیات مدیره و اولین هیات بازرسی اتحادیه، طبق اساسنامه تصویب شده و انجام سایر وظایف مربوط .
هر یک از نمایندگان تعاونی ها که برای حضور در هیات موسس معرفی شده اند، باید مدارک زیر را به وزارت تعاون ( اداره کل یا اداره تعاون ) ارائه کنند :
- فتوکپی شناسنامه و مدارک تحصیلی .
- فتوکپی گواهینامه پایان خدمت نظام وظیفه عمومی یا معافیت.
- گواهی عدم سوء پیشینه .
علاوه بر آن ارائه مدرکی که وی را به عنوان نماینده شرکت یا تعاونی مربوط معرفی می کند، نیز لازم است.
کارکنان رسمی و پیمانی دولت ، با ارائه حکم کارگزینی از ارائه گواهی عدم سوء پیشینه و فتوکپی گواهینامه پایان خدمت یا معافیت، معاف خواهند بود. نمایندگان مزبور باید با قوانین و مقررات تعاونی ها آشنایی داشته باشند و در صورت نیاز در کلاس های آموزشی یک روزه که اداره کل تعاون دایر می کند، شرکت کنند.
• طرح توجیهی :
هیات موسس باید طرحی به نام " طرح توجیهی " یا " طرح پیشنهادی " ، تهیه کند. این طرح مشتمل بر بیان لزوم تاسیس اتحادیه تعاونی و ذکر دلایل توجیهی بر امور ذیل خواهد بود :
- تناسب هدف های تشکیل اتحادیه با هدف ها و برنامه های مصوب دولت ؛
- میزان سرمایه ؛
- تعداد و مشخصات شرکت ها و تعاونی های داوطلب عضویت در اتحادیه ؛
- مبلغ لازم التادیه
هیات موسس باید نماینده تام الاختیاری تعیین و به وزارت تعاون ( اداره کل یا اداره تعاون ) معرفی کند.
هیات موسس باید برای تقاضا، فرم مربوطه را تکمیل و به همراه طرح توجیهی، ضمن معرفی نماینده تام الاختیار خود به وزارت تعاون ( اداره کل یا اداره تعاون ) ، به وزارت مزبور تسلیم کند و موافقت با تشکیل اتحادیه را خواستار شود.
• اقدامات وزارت تعاون
وزارت تعاون ، تقاضای مذکور و طرح توجیهی را مورد بررسی قرار می دهد و در صورت پذیرفته شدن تقاضا ، موافقتنامه تشکیل اتحادیه را صادر می کند و نمونه اساسنامه و فرم های مورد نیاز را در اختیار نماینده تام الاختیار هیات موسس اتحادیه قرار می دهد . ( وزارت تعاون ، علاوه بر نمونه اساسنامه برای تسهیل جریان امور مربوط به تعاونی ها، فرم هایی را نیز تهیه کرده است ) .
وزارت تعاون ( اداره کل یا اداره تعاون ) ، باید ظرف یک ماه پس از وصول تقاضای تشکیل اتحادیه، نظر مستدل خود را در خصوص مورد تقاضا، به هیات موسس اعلام دارد و در صورت ملاحظه نقض در طرح توجیهی یا کمبود مدارک ضمیمه تقاضانامه ، مراتب را کتباَ به اطلاع هیات مزبور برساند. هیات موسس، باید حداکثر ظرف مدت دو ماه نسبت به رفع نقص طرح توجیهی و تکمیل مدارک و تحویل آن ها به وزارت تعاون اقدام نماید. طرح توجیهی، پس از آنکه مورد تصویب وزارت تعاون قرار گرفت، هر گونه تغییر در آن باید با مجوز آن وزارت صورت گیرد.
هیات موسس، باید ظرف دو ماه از تاریخ دریافت موافقتنامه وزارت تعاون، " اولین مجمع عمومی عادی " را برگزار کند ؛ در غیر این صورت، تشکیل اتحادیه تعاونی، موکول به گرفتن موافقتنامه مجدد از وزارت مزبور خواهد بود.
در صورتی که هیات موسس نتواند ظرف مدت دو ماه به برگزاری مجمع عمومی مزبور موفق شود، می تواند قبل از پایان مهلت مزبور تمدید آن را خواستار شود هر گاه وزارت تعاون ، تاخیر در برگزاری مجمع را موجه تشخیص دهد، مهلت را تمدید می کند.
هیات موسس، پس از اخذ موافقتنامه تشکیل، باید اقدامات زیر را انجام دهد :
- دریافت مجوز فعالیت در موضوع طرح توجیهی، از مراجع ذی ربط ( در صورت نیاز به مجوز ) ، به نام اعضای هیات موسس اتحادیه در شرف تاسیس .
- تدوین اساسنامه، که باید برای تصویب به " اولین مجمع عمومی عادی " تسلیم شود. ( = تکمیل نمونه اساسنامه ) .
- افتتاح حساب به نام اتحادیه در شرف تاسیس نزد " صندوق تعاون " یا بانکی که صندوق تعاون تعیین می کند.
- دعوت از شرکت ها و تعاونی های واجد شرایط عضویت ، ضمن اعلام خلاصه ای از کلیات طرح، اساسنامه تدوین شده، شرایط عضویت ، مهلت پذیرش تقاضای عضویت ، شماره مشخصات حساب افتتاح شده ، مبلغ لازم التادیه هر یک از داوطلبان عضویت، ذکر نحوه صدور آگهی های بعدی تا تشکیل " اولین مجمع عمومی عادی " ، و ذکر مشخصات موسسان و غیره .
- بررسی شرایط داوطلبان و پذیرفتن واجدین شرایط عضویت ، دریافت گواهی واریز مبلغ لازم التادیه سهام آن ها، صدور برگه اجازه ورود به جلسه " اولین مجمع عمومی عادی " ( بهتر است هیات موسس، برای هر یک از داوطلبان که به عضویت پذیرفته شده اند، پرونده جداگانه ای ترتیب دهد ) .
- انتشار آگهی دعوت " اولین مجمع عمومی عادی " . ( فاصله زمانی بین تاریخ دعوت تا تشکیل مجمع عمومی، حداقل 30 روز و حداکثر 35 روز خواهد بود ) .
- ثبت نامزدهای عضویت در هیات مدیره و هیات بازرسی
- ارسال یک نسخه از آگهی دعوت به وزارت تعاون ( اداره کل یا اداره تعاون ) ، جهت اعزام ناظر برای حضور در " اولین مجمع عمومی عادی " .
- سایر اقدامات مربوط به برگزاری مجمع عمومی تا انتخاب هیات رئیسه مجمع ( رئیس، منشی و دو نفر ناظر ) از قبیل اخذ برگه ورود به جلسه مجمع از افراد، تکمیل فهرست اسامی حاضران همراه با امضای آن ها که باید تحویل هیات رئیسه مجمع عمومی شود.
- علاوه بر آن ، هیات موسس باید ورقه تعهد خرید سهام را که داوطلبان عضویت باید به هنگام خرید سهم تکمیل و امضا کنند، تهیه و به تعداد لزوم تکثیر و آماده نماید.
- لازم و مفید است که هیات موسس به داوطلبانی که واجد شرایط عضویت شناخته شده اند، توصیه کند که اساسنامه تدوین شده آماده تسلیم به " اولین مجمع عمومی عادی " را مطالعه کنند و شایسته است که هیات موسس، جلساتی با حضور داوطلبان مزبور برای بحث و تبادل نظر درباره اساسنامه مذکور برگزار کند.
هیات موسس باید پس از انقضای مدتی که برای خرید سهام تعیین شده است، به صندوق تعاون یا شعبه بانک مربوط، مراجعه کند و گواهی دال بر موجودی کل حاصل از واریز وجوه لازم التادیه ، سهام خریداری شده را برای ارائه به " اولین مجمع عمومی عادی " دریافت نماید.
یادآوری می شود که اعضای هیات مدیره اتحادیه های تعاونی به پیشنهاد تعاونی های عضو و تصویب مجمع عمومی انتخاب می شوند و اعضای هیات بازرسی اتحادیه از بین افرادی که تعاونی های عضو پیشنهاد می کنند یا از خارج از آن ها، اعم از اشخاص حقیقی یا حقوقی، با تصویب مجمع عمومی تعیین می گردند.
نامزدهای سمت عضویت در هیات مدیره و هیات بازرسی اتحادیه های تعاونی باید واجد شرایط مقرردر ماده 38 قانون بخش تعاونی و شرایط مقرر در اساسنامه اتحادیه مربوط باشند و حداکثر ظرف یک هفته از تاریخ انتشار آگهی دعوت مجمع عمومی، درخواست کتبی خود را مطابق فرمی که ذیلاَ ارائه می شود، به هیات موسس تحویل و رسید دریافت دارند. هر یک از داوطلبان عضویت در هیات مدیره یا هیات بازرسی که به وسیله تعاونی ها نامزد شده اند، باید همراه درخواست مزبور، حداقل از یکی از تعاونی هایی که به عضویت اتحادیه در شرف تاسیس پذیرفته شده است، نامه رسمی مبنی بر پیشنهاد نامزدی خود ارائه نماید . ( دو یا چند تعاونی، می تواند یک شخص را به عنوان نامزد عضویت در هیات مدیره یا بازرسی معرفی کند ) .
مرجع بررسی صلاحیت نامزدهای سمت عضویت در هیات مدیره و هیات بازرسی اتحادیه های تعاونی، کمیسیونی است که در دستورالعمل مربوط، مقرر شده است.
دعوتنامه یا آگهی دعوت " اولین مجمع عمومی عادی " اتحادیه تعاونی در شرف تاسیس را ، هیات موسس به اطلاع داوطلبان عضویت می رساند. دعوتنامه یا آگهی دعوت " اولین مجمع عمومی عادی " اتحادیه تعاونی در شرف تاسیس را ، هیات موسس به اطلاع داوطلبان عضویت می رساند.
• خاتمه وظایف هیات موسس
بعد از تشکیل " اولین مجمع عمومی عادی " ، پس از اینکه مجمع مزبور، اساسنامه اتحادیه را تصویب کرد و اولین هیات مدیره و اولین هیات بازرسی را برگزید و درباره سایر امور مندرج در دستور جلسه تصمیم مقتضی اتخاذ نمود، وظایف هیات موسس خاتمه می یابد.



:: بازدید از این مطلب : 56
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : شنبه 23 شهريور 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

 
شرکت فرعی به شرکتی گفته می شود که توسط شرکت خارجی ( مادر ) ایجاد شده است و کنترل آن در اختیار شرکت مادر قرار دارد. چنین شرکتی دارای شخصیت حقوقی مستقل از شرکت مادر می باشد و در کشور محل ثبت از همان وضعیت حقوقی یک شرکت تجاری داخلی برخوردار خواهد بود.

در اکثر موارد ثبت یک شرکت فرعی در ایران به منظور سرمایه گذاری در کشورمان می باشد. با این وجود ممکن است شرکت های خارجی با تشکیل شرکت فرعی به معاملات تجاری دیگری به جز آنچه به عنوان سرمایه گذاری قابل طبقه بندی میباشد، مشغول شوند. به بیانی دیگر، این شرکت ها می توانند با تشکیل یک شرکت فرعی تجاری موضوع ماده 20 قانون تجارت به یکی از فعالیت های مندرج در ماده 2 قانون تجارت اشتغال یابند.
بر فرض چنین شرکتی می تواند به خرید و فروش اموال منقول اقدام نماید و به عنوان مثال با خرید محصول از شرکت خارجی مادر به توزیع و عرضه آن در بازار ایران اقدام کند یا آن که با تخصص و مهارت هایی که در امر توزیع محصول دارد، عملیات بازاریابی و توزیع محصولات چند شرکت خارجی در چنین مواردی که به فعالیت های عمرانی و تولیدی اشتغال نمی یابد، در چارچوب قانون سرمایه گذاری قرار نمی گیرد و نمی تواند با اخذ مجوز سرمایه گذاری از محدودیت های موجود در خصوص درصد مشارکت با اتباع ایرانی رهایی یابد. به بیان دیگر در چنین مواردی شرکت خارجی می تواند به ثبت شرکت با حد اکثر 49 درصد مشارکت خارجی اقدام نماید و چاره ای ندارد جز این که با اتباع محلی مشارکت نماید. البته شاید اگر چنین محدودیتی نبود، بیشتر شاهد شرکت هایی بودیم که با ثبت یک شرکت فرعی به توزیع محصولات شرکت مادر می پردازد.

حال سوالی که ممکن است مطرح شود این است که لزوم ثبت شرکت فرعی چیست ؟
در حقوق ایران قوانین مختلفی به لزوم ثبت شرکت ایرانی اشاره دارند. ماده 2 قانون ثبت شرکت ها، مصوب 2/ 3/ 1310 کلیه شرکت های ایرانی مذکور در قانون تجارت را که در تاریخ اجرای قانون یادشده موجود و مطابق مقررات راجع به ثبت عمل نکرده اند، مکلف نموده است تا آخر شهریور ماه 1310 مطابق قانون تجارت تقاضای ثبت نمایند. علاوه بر این طبق ماده 195 قانون تجارت، مصوب 13/ 2/ 1311 : " ثبت کلیه شرکت های مذکور در این قانون الزامی و تابع جمیع مقررات قانون ثبت شرکت ها است ."
به رغم آن که در این ماده ضمانت اجرای عدم ثبت مقرر نشده است، اما از مجموع قوانین و مقررات موجود از جمله ماده 198 قانون تجارت که به امکان ابطال عملیات شرکت اشاره می نماید و ماده 2 قانون ثبت شرکت ها که علاوه بر لزوم پرداخت جزای نقدی توسط مدیران، امکان انحلال شرکت را به درخواست دادستان مقرر نموده است، به نظر می رسد عدم ثبت شرکت خود به خود موجب بطلان شرکت نمی شود ، بلکه افزون بر جریمه نقدی، امکان ابطال عملیات شرکت و انحلال خود شرکت را فراهم می آورد. به علاوه طبق ماده 220 قانون تجارت، شرکاء شرکت در چنین وضعیتی در حکم شرکاء شرکت های تضامنی می باشند.
سوال این است که " کلیه شرکت های مذکور در این قانون " که لزوم ثبت آن ها پیش بینی شده است، کدام شرکت ها می باشند ؟ ماده 20 قانون تجارت در این خصوص تعیین تکلیف می نماید. طبق این قانون " شرکت های تجاری بر هفت قسم است :1- شرکت سهامی 2- شرکت با مسئولیت محدود 3- شرکت تضامنی 4- شرکت مختلط غیرسهامی 5- شرکت مختلط سهامی 6- شرکت نسبی 7- شرکت تعاونی تولید و مصرف ".
شرکت های قسم اول و دوم ، یعنی شرکت سهامی و شرکت با مسئولیت محدود ، تنها شرکت هایی هستند که معمولاَ تشکیل می شوند. این شرکت ها، شرکت های سرمایه هستند و در آن ها سرمایه حرف اول را می زند. لازم به ذکر است که در کشور ایران، شرکت های سهامی خاص و با مسئولیت محدود ، با توجه به محدود بودن مسئولیت شرکا و با توجه به این که شرکت ها می توانند از اشخاص معدودی تشکیل شوند، همچون سایر کشورها بیشترین محبوبیت را به خود اختصاص داده اند. چهار قسم بعدی کمتر تشکیل شده اند و با توجه به مقررات حاکم بر آن ها مورد توجه نمی باشند و قسم آخر که شرکت های تعاونی اند، در حقیقت شرکت های تجاری تشبیهی می باشند و هدف از تشکیل آن ها به طور اصولی تامین منافع اعضا می باشد. ذکر این نکته حائز اهمیت می باشد که طبق طرح اصلاحی قانون تجارت که در حال حاضر در دستور کار مجلس شورای اسلامی قرار دارد، شرکت های تجاری تنها به چهار نوع یعنی سهامی ، با مسئولیت محدود ، تضامنی و تعاونی دسته بندی گردیده اند.
پس از بیان این مطالب حال باید دید که آیا یک شرکت خارجی نیز لزوماَ باید برای فعالیت در کشور ایران، به ثبت شرکت اقدام نماید یا خیر ؟ و اگر جواب مثبت است، چه نوع شرکتی باید به ثبت برسد ؟
برای پاسخ به پرسش های فوق توضیح این مطلب خالی از لطف نیست که یک شرکت خارجی جهت فعالیت در کشور ایران باید در چارچوب مقررات ایران به فعالیت بپردازد. بنابراین بسته به این که به چه نوع فعالیتی تمایل داشته باشد، لزوم یا عدم لزوم ثبت شرکت مشخص خواهد شد. همان گونه که می دانیم، طبق مقررات ایران ، شرکت های مدنی الزامی به ثبت ندارند ؛ بنابراین اگر به عنوان مثال یک شرکت خارجی با طرف های ایرانی در چارچوب مقررات قانون مدنی مشارکت خود را آغاز نماید، به ثبت شرکت نیازی نخواهد بود. حال آن که اگر شرکت های خارجی بخواهند به شکل شرکت های تجاری یا شعبه و نمایندگی به فعالیت اقدام نمایند، باید طبق مقررات ایران به ثبت هر یک از پایگاه های فعالیتی یاد شده اقدام نمایند .
به علاوه با توجه به این که شرکت خارجی تنها در موارد محدودی می تواند از طریق ثبت شعبه یا نمایندگی فعالیت نماید، بنابراین در بیشتر موارد که شرکت خارجی به سرمایه گذاری اقدام می نماید، به ویژه با اخذ مجوز سرمایه گذاری، اصولاَ ثبت یک شرکت فرعی در قالب یکی از شرکت های مندرج در ماده 20 قانون تجارت است که نظر وی را تامین خواهد نمود.
زیرا به طور مثال فعالیت های تولیدی از جمله تاسیس کارخانه و تولید محصول از طریق ثبت شعبه یا نمایندگی امکان پذیر نخواهد بود.
از انتخابتان متشکریم.
هم چنین می توانید بخوانید :
- نحوه ثبت شرکت فرعی خارجی

- مراحل ثبت شرکت از «الف» تا «ی»

- مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت با مسوولیت محدود

ش



:: بازدید از این مطلب : 46
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : شنبه 23 شهريور 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

 

 

امتیاز کاربران

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

 

 

 

 طبق تعریفی که در ماده 4 قانون تجارت از شرکت سهامی عام ارائه گردیده، شرکت سهامی عام نوعی از شرکت های سهامی است که قسمتی از سرمایه آن از طریق فروش سهام به غیرموسسان ( مردم ) تامین شود. سهام شرکت های سهامی عام در بورس اوراق بهادار دادو ستد می شود. در واقع عمده تفاوت شرکت سهامی عام با شرکت سهامی خاص در این است که در شرکت سهامی عام برخلاف شرکت سهامی خاص که تمام سرمایه آن از طرف سهامداران تامین می شود، قسمتی از سرمایه از طریق فروش سهام به مردم تامین می شود.

 قبل از خواندن ادامه این مقاله، می توانید مقالات زیر را دنبال کنید:

-

تشکیل شرکت سهامی عام ، مستلزم جمع شدن سرمایه تعیین شده در طرح اساسنامه است. پس از اینکه سرمایه شرکت، تعهد و " 35 " درصد آن به صورت نقد پرداخت گردید، تعداد سهام هر کدام از تعهدکنندگان تعیین و اعلام می شود.
رژیم حقوقی تامین سرمایه و تخصیص سهام به شرکاء ، موضوعاتی است که در این مقاله به آن ها پرداخته خواهد شد. شایان ذکر است خوانندگان محترم، در صورت نیاز به کسب اطلاعات بیشتر ، می توانند به مقالات " تشریفات ثبت شرکت سهامی عام " و " مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت سهامی عام " مراجعه نمایند.
الف) میزان سرمایه
حداقل سرمایه برای تشکیل شرکت سهامی عام ، " 5 میلیون " ریال است. بی تردید ، در حال حاضر با توجه به تورم موجود ، این مبلغ برای تشکیل شرکت سهامی کافی نیست ، اما تا قانون تغییر نکند ، جمع سرمایه " 5 " میلیون ریالی برای تشکیل شرکت سهامی عام کافی است.
مبلغ مذکور حداقل مبلغ سرمایه ثابت شرکت های سهامی است. در صورتی که سرمایه شرکت بعد از تاسیس به هر علت از حداقل مذکور در قانون کمتر شود باید ظرف مدت مقرر در قانون نسبت به افزایش سرمایه تا میزان حداقل مقرر اقدام به عمل آید یا شرکت به نوع دیگری از انواع شرکت های مذکور در قانون تغییر شکل یابد وگرنه هر ذینفع می تواند انحلال آن را از دادگاه صلاحیت دار درخواست کند.
با این وجود دادگاه مشوق انحلال شرکت نیست و هر گاه قبل از صدور رای قطعی موجب درخواست انحلال منتفی گردد دادگاه رسیدگی را موقوف می نماید.
بنابراین مبلغی سرمایه برای تشکیل و تداوم شرکت سهامی تعیین شده است که شرکت نمی تواند کمتر از آن سرمایه داشته باشد و هر گاه سرمایه شرکت به هر علت به کمتر از این مبلغ تنزل پیدا کرد باید نسبت به واریزی مبلغ تا سقف مبلغ تعیین شده و یا تبدیل شرکت به نوع دیگری از انواع شرکت های مندرج در ماده 19 قانون اشخاص حقوقی و شرکت های تجاری اقدام شود. زیرا در انواع مختلف شرکت های غیرسهامی مندرج در قانون حداقل سرمایه ای وجود ندارد و بنابراین شرکت سهامی با هر مبلغ سرمایه می تواند بدون اشکال قانونی با رعایت مقررات شرکت مورد تبدیل به هر نوع شرکت دیگری تبدیل شود. اگر تبدیل انجام نگیرد هر ذینفع یعنی سهامدار، طلبکار و مدیر و بازرس می تواند به دادگاه مراجعه و تقاضای انحلال شرکت را نماید. در این مورد هم دادگاه اصرار بر انحلال شرکت ندارد و اگر قبل از صدور رای قطعی در جریان دادرسی مشکل برطرف شود رسیدگی موقوف خواهد شد. ولی در قانون 1392 این راه حل با مشکل ماده 20 ق. ا. ح. ش. ت مواجه است.
همان طور که اشاره شد ، بخش عمده سرمایه شرکت سهامی عام از طریق فروش سهام به مردم تامین می شود. لذا در ماده 252 قانون گذار مبلغی را که برای تشکیل شرکت سهامی عام تعیین و مقرر نموده اند که بقیه آن در مراحل بعدی طبق اساسنامه وصول خواهد شد. در قانون 1347 نیز از همین روش پیروی شده بود و برای تاسیس شرکت های سهامی عام موسسین می بایست اقلاَ بیست درصد سرمایه شرکت را خود تعهد کرده و لااقل سی و پنج درصد مبلغ تعهد شده را در حسابی به نام شرکت در شرف تاسیس نزد یکی از بانک ها سپرده سپس اظهارنامه ای به ضمیمه طرح اساسنامه شرکت و طرح اعلامیه پذیره نویسی سهام که به امضاء کلیه موسسین رسیده باشد در تهران به اداره ثبت شرکت ها و در شهرستان ها به دایره ثبت شرکت ها و در نقاطی که دایره ثبت شرکت ها وجود نداشت به اداره ثبت اسناد و املاک محل تسلیم و رسید دریافت می کردند.
بنابراین 20% سرمایه شرکت معادل یک میلیون ریال توسط موسسین تعهد می شد. 35% مبلغ تعهد شده معادل 350 هزار ریال در حساب بانکی که توسط موسسین به نام ( شرکت در شرف تاسیس ) باز می شد تودیع می گردید.
در قانون جدید طبق ماده 252 سهامداران حداقل 20% سرمایه را تعهد و 5% مبلغ تعهد شده را به حساب در شرف تاسیس شرکت واریز می نمایند. در نهایت با مبلغ پنج میلیون ریال شرکت سهامی عام قابل تاسیس است.
طبق ماده 352 برای ثبت کردن شرکت سهامی خاص موسسان باید کل سرمایه شرکت را تعهد کنند و حداقل پنجاه درصد 50% بخش نقدی سرمایه را در حساب شرکت در شرف تاسیس بسپارند و کل سرمایه غیرنقدی را تسلیم کنند.
موسسین ، پس از تعهد حداقل 20% سرمایه شرکت طبق ماده 252 قانون اشخاص حقوقی و شرکت های تجاری می بایست اظهارنامه همراه با سایر مدارک را تهیه و به سازمان بورس و اوراق بهادار تسلیم نمایند.
ناگفته نماند ، رژیم حقوقی هر کدام از دو نوع آورده نقدی یا غیر نقدی متفاوت است.
1- آورده نقدی . حداقل " 35 درصد " از مبلغی که شرکاء ( موسسان و پذیره نویسان ) تعهد کرده اند باید به صورت وجه نقد باشد. همان طور که اساره شد، این مبلغ به حسابی که به " نام شرکت در شرف تاسیس " است در یکی از بانک ها واریز می شود. این پرداخت باید به طور واقعی صورت گیرد و بنابراین، بانک باید از پذیره نویسان و موسسان وجه نقد دریافت کند.
2- آورده غیرنقدی . سرمایه غیرنقدی شرکت ممکن است از هر مال مادی، غیرمادی و حتی صنعت تشکیل شود. آورده غیرنقدی باید " تقویم " و " تسلیم " شود. مشکلی که در مورد این نوع آورده وجود دارد ، نحوه ارزیابی آن است. قانونگذار در بند " 6 " ماده " 7 " لایحه مقرر کرده است، در اظهارنامه ای که موسسان برای تشکیل شرکت به مرجع ثبت شرکت ها تسلیم می کنند باید اوصاف و مشخصات و ارزش آورده غیرنقدی تعیین شود ؛ به نحوی که بتوان از کم و کیف آن اطلاع حاصل کرد.
بدین ترتیب، ابتدا موسسان ، آورده های غیرنقدی را ارزیابی می کنند و این ارزیابی در طرح اساسنامه قید می شود و با تصویب اساسنامه در مجمع عمومی موسس، این تقویم ، قطعی تلقی می شود. بدیهی است این طریق ارزیابی ، هم برای شرکت و هم برای اشخاص ثالث متضمن خطرهایی است که قانونگذار بر آن واقف بوده است و اگرچه در ماده " 243 " لایحه ، برای کسانی که در تعیین ارزش آورده غیرنقدی تقلب کنند، مجازات پیش بینی کرده ، این اندازه از احتیاط را برای جلوگیری از سوء استفاده کافی ندانسته و ارزیابی به وسیله " کارشناس رسمی دادگستری " را نیز قبل از تشکیل مجمع عمومی موسس مقرر کرده است.
ب) تخصیص سهام
همان طور که گفتیم ، شرکت سهامی شرکتی است که سرمایه آن به " سهام " تقسیم می شود و در قبال آورده هر کدام از موسسان و پذیره نویسان ، به تعداد لازم سهم اختصاص داده می شود. تعیین تعداد سهام ، بر عهده موسسان است که باید پیش از دعوت و تشکیل مجمع عمومی موسس صورت گیرد.
" ارزش اسمی " هر سهم که در طرح اساسنامه قید شده است هر مبلغی می تواند باشد، ولی طبق ماده " 29 " لایحه : " ... مبلغ اسمی هم سهم ، نباید از 10 هزار ریال بیشتر باشد ". تعیین سهام در صورت مجلسی که به امضای موسسان می رسد قید و به مجمع عمومی موسس گزارش خواهد شد. تبصره ماده " 74 " لایحه مقرر می دارد : " گزارش موسسین باید حداقل پنج روز قبل از تشکیل مجمع عمومی موسس، در محلی که در آگهی دعوت مجمع تعیین شده است برای مراجعه پذیره نویسان سهام آماده باشد ".
از همراهیتان سپاسگزاریم.

 



:: بازدید از این مطلب : 59
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : شنبه 23 شهريور 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

zist1
sms120
sanachat
asianshop
up-mazloum
statup
kts-fars
ayfer
demo-01
qoooqle
7musics
homichat
ubirock
kanganews
niazmandihayeiran
shomalefarda
iranfunnygroup
football10
broozmusic



:: بازدید از این مطلب : 193
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 13 تير 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

حدود مسئولیت شرکا پس از تشکیل و ثبت شرکت با مسئولیت محدود

شرکت با مسئولیت محدود همانطور که از نام آن پیدا است ، شرکتی است که در آن مسئولیت شرکاء محدود به مبلغ معین می شود. در ماده 356 قانون جدید ، این شرکت به شرح ذیل تعریف شده است :
" شرکت با مسئولیت محدود شرکتی است که به وسیله یک یا چند شخص تشکیل می شود و سرمایه آن به سهام یا هر نوع ورقه بهادار دیگر قابل تقسیم نیست و هر یک از شرکاء آن، به جز آنچه که به عنوان سرمایه در شرکت گذاشته است ، هیچ مسئولیتی در قبال دیون و تعهدات شرکت ندارد" .

به عبارت دیگر شرکت با مسئولیت محدود شرکتی است که به وسیله یک یا چند نفر برای امور تجاری تشکیل شده و هر یک از شرکاء بدون اینکه سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد فقط تا میزان سرمایه خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت است. در این تعریف به مسئولیت شرکاء توجه ویژه ای شده است که ذیلاَ به توضیح و بررسی بیشتر در این رابطه می پردازیم.

حدود مسئولیت شرکاء
موضوع اساسی و وجه افتراق شرکت های تجاری با هم در مسئولیت شرکاء در مقابل اشخاص ثالث است که همین مطلب ، از جمله مهم ترین عوامل برای انتخاب نوع شرکت برای تشکیل و ثبت می باشد. لازم به یادآوری است ، در شرکت تضامنی مسئولیت شرکاء در مقابل اشخاص ثالث اصولاَ مطلق و در موارد خاص با قید در اساسنامه و ذکر در نام شرکت دارای سقف می شد. در شرکت نسبی به نسبت سرمایه ای که در شرکت گذارده اند مسئولیت پرداخت دیون شرکت را دارند. در واقع در این نوع شرکت دارایی خود شخص حقوقی وثیقه پرداخت دیون آن است و در صورت ورشکستگی طلبکاران نمی توانند برای وصول طلب خود که از دارایی شرکت لاوصول مانده است به شرکاء مراجعه نمایند.
وجه تمایز شرکت با مسئولیت محدود از سایر شرکت های تجاری در همین موضوع است. در قسمت آخر ماده 336 ق. ا. ح. ش. ت تصریح شده است که هر یک از شرکاء به جزء آنچه به عنوان سرمایه در شرکت گذاشته است هیچ مسئولیتی در قبال دیون و تعهدات شرکت ندارد. منتهی در مورد سهم الشرکه غیرنقدی که احتمال تبانی و تعیین بیش و کم قیمت گذاری وجود دارد علاوه بر تعیین و تقویم به نظر کارشناس رسمی دادگستری مسئولیت تضامنی و نسبی در مقابل اشخاص ثالث ملاک عمل قرار گرفته است. لذا با تصریح بیشتر ماده 360 همان قانون مقرر نموده است که هر یک از شرکاء در مورد کل قیمتی که به هنگام ثبت شرکت برای سهم الشرکه های غیرنقدی معین می شود در مقابل اشخاص ثالث مسئولیت دارد. به این علت شرکت با مسئولیت محدود در عمل موفق ترین نوع شرکت تجاری محسوب است.
قانون گذار قانون تجارت در مورد تعیین حدود مسئولیت شرکاء در هر شرکت اصطلاح خاصی به کار گرفته است . در شرکت با مسئولیت محدود سخن از ( میزان ) مسئولیت و در شرکت نسبی سخن از ( نسبت ) سرمایه و در شرکت سهامی سخن از ( مبلغ اسمی سهم ) است که در هر مورد با میزان مسئولیت هماهنگی دارد. مقصود از مسئولیت به میزان سرمایه در شرکت با مسئولیت محدود همان سرمایه اولیه ای که به صورت سهم الشرکه وارد شرکت شده است.
لذا ، با توجه به آنچه گفته شد، شرکت با مسئولیت محدود این امتیاز عمده را برای شرکاء دارد که مسئولیت آن ها را در عملیات شرکت ، محدود به آورده آن ها در شرکت می کند. البته تشکیل و ثبت این شکل شرکت ، فقط دارای امتیاز نیست ، بلکه به ویژه برای اشخاص ثالثی که با آن معاملاتی انجام می دهند خطرهایی دربردارد که نمی توان آن ها را نادیده گرفت ؛ از جمله اینکه هر گاه شرکت ورشکسته شود، طلبکاران نمی توانند به خود شرکاء مراجعه کنند. این امر ممکن است مورد سوء استفاده کسانی قرار گیرد که قصد کلاهبرداری دارند ؛ به این معنا که این افراد می توانند با تشکیل یک شرکت با مسئولیت محدود ، خود را از ورشکستگی و عواقب آن برهانند و از پرداخت طلب های طلبکاران از دارایی شخصی خود معاف شوند.
در عمل ، بانک ها و سایر کسانی که اعتباری در اختیار شرکت قرار می دهند ، از مدیر شرکت می خواهند پرداخت دین شرکت را شخصاَ تضمین کند و به عبارت دیگر، شخصاَ ضامن پرداخت دیون شرکت شود.



:: بازدید از این مطلب : 219
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 13 تير 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

ثبت شرکت در شهر قدس ( تهران )

قدس ، یکی از شهرهای قدیمی استان تهران در ایران است. چنانچه مایل به راه اندازی کسب و کاری جدید در این منطقه می باشید، مطمئناَ ثبت نمودن شرکت بهترین روش جهت شروع انواع فعالیت اقتصادی است .
در مورد ثبت شرکت در شهر قدس موضوع های متعددی قابل بحث و بررسی است که در این مقاله به هر یک از آن ها اشاره می شود. از جمله این موضوع ها شرایط اساسی تشکیل شرکت تجاری ، اقسام شرکت های قابل ثبت ، موضوع فعالیت شرکت، عده شرکاء، سرمایه اولیه ثبت کردن شرکت، ضوابط قانونی انتخاب نام شرکت، مدارک لازم جهت ثبت نمودن شرکت، هزینه ثبت و مدت زمان لازم برای ثبت و همچنین ثبت علامت تجاری می باشد.

شرایط اساسی تشکیل شرکت تجاری
1- قصد و رضای طرفین : منظور از قصد و رضای طرفین این است که چون تشکیل شرکت تجاری اختیاری است بدین جهت شرکاء هم باید با رضایت کامل وارد شرکت گردند. پس معلوم است که اگر یکی از شرکاء مجبور به قبول قرارداد شرکت شده باشد عقد قرارداد باطل است.
2- اهلیت طرفین : شرکاء و موسسین باید برای معامله و عقد قرارداد اهلیت داشته باشند. بنابراین صغیر و مجنون نمی توانند شرکت تاسیس نمایند مگر اینکه اولیاء آن ها به این امر رضایت دهند.
3- مشروعیت موضوع تشکیل شرکت : شرکت برای امری و فعالیتی خلاف قانون مانند حمل مواد مخدر و ... تشکیل شده باشد.

اقسام شرکت ها
1- شرکت سهامی ( عام – خاص ) 2- شرکت با مسئولیت محدود 3- شرکت تضامنی 4- شرکت نسبی 5- شرکت مختلط سهامی و غیرسهامی 6- شرکت تعاونی
شرکت های مذکور را به اعتبار روابط شرکاء با یکدیگر و در قبال اشخاص ثالث به چهار دسته زیر تقسیم بندی می نمایند.
شرکت هایی که مسئولیت شرکاء فقط محدود به سرمایه اشخاص بوده و مازاد بر آن ، شرکاء هیچ مسئولیت دیگری ندارند. ( شرکت سهامی ، شرکت با مسئولیت محدود )
شرکت هایی که شرکاء در مقابل طلبکاران و اشخاص خارج، ضمانت دارند مانند شرکت تضامنی و شرکت نسبی
شرکت هایی که در نتیجه اختلاط دو نوع سهامدار بوجود می آیند .
مختلط سهامی ( سهامدار عام و شریک ضامن ) مختلط غیرسهامی ( با مسئولیت محدود و شریک ضامن )
شرکت های تعاونی اعم از شرکت های تعاونی تولیدی و مصرف
شرکت سهامی :
شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آن هاست. ماده 4 لایحه اصلاح قانون تجارت مقرر می دارد : " شرکت سهامی به دو نوع تقسیم می شود :
نوع اول – شرکت های سهامی عام هستند که موسسین آن ها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تامین می کنند.
نوع دوم- شرکت های سهامی خاص هستند که تمام سرمایه آن ها در موقع تاسیس منحصراَ توسط موسسین تامین گردیده است."
مشخصات شرکت سهامی عبارت است از :
1- سرمایه به سهام مساوی تقسیم شده است.
2- مسئولیت دارندگان سهام محدود به مبلغ اسمی آن هاست.
3- مسئولیت دارندگان سهام محدود به مبلغ اسمی آن هاست.
4- عده شرکاء کمتر از 3 نفر نیست.
5- سرمایه شرکت در بدو تاسیس نباید از مبلغ معینی که در قانون پیش بینی شده کمتر باشد. به موجب قانون ، در شرکت سهامی عام حداقل سرمایه در بدو تاسیس پنج میلیون ریال است و در مورد شرکت سهامی خاص یک میلیون ریال .
شرکت با مسئولیت محدود :
شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای امور تجاری تشکیل شده و سرمایه شرکاء به سهام یا قطعات سهام تقسیم نگردیده، و هر یک از شرکاء فقط تا میزان سرمایه خود در شرکت مسئولیت دارند و مسئول قروض و تعهدات شرکت می باشد.
در ایران، موفقیت این نوع شرکت چشمگیر است. علت موفقیت آن هم این است که :
اولاَ: تشکیل شرکت ، متضمن تشریفات بسیار ساده ای است ؛ از جمله اینکه تشکیل آن نیاز به وجود بیش از دو نفر شریک ندارد.
ثانیاَ : مسئولیت شخصی شرکاء را به دنبال ندارد. البته بانک ها ، مقررات ساده قانون را در عمل مخدوش می کنند و به اعتبار خود شرکت اعتقاد ندارند. به همین علت ، در اغلب کشورها ، هنگام دادن تسهیلات به شرکت های با مسئولیت محدود از مدیر یا شریک دارای اکثریت آراء ، تضمین شخصی مطالبه می کنند که مبلغ آن بیش از مبلغ آورده او در شرکت است.
شرکت تضامنی :
شرکتی است که در تحت اسم مخصوصی بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود. اگر دارایی شرکت برای پرداخت تمام قروض شرکت کافی نباشد هر یک از شرکاء مسئول پرداخت تمام قروض شرکت می باشند. هر قراردادی که برخلاف فوق بین شرکاء بسته شود در مقابل اشخاص ثالث اعتباری ندارد.
شرکت نسبی :
شرکتی است که برای امور تجاری تحت اسم مخصوصی بین دو یا چند نفر تشکیل می شود و مسئولیت هر یک از شرکاء به نسبت سرمایه ای است که سرمایه گذاری نموده اند .
شرکت های مختلط :
الف) شرکت مختلط سهامی
شرکتی است که از ترکیب چند شریک ضامن و چند شریک سهامی تشکیل می شود و شرکاء ضامن ، مسئولیت نامحدود دارند اما شرکاء سهامی به نسبت سرمایه ای که سرمایه گذاری نموده اند مسئولیت دارند.
ب) شرکت مختلط غیرسهامی
شرکتی است که از ترکیب چند شریک ضامن که دارای مسئولیت نامحدود هستند با چند شریک با مسئولیت محدود که سرمایه و مسئولیت آن ها باید به تناسب آن باشد در شرکت مسئولیت دارند. ( شرکاء ضامن در هر دو نوع شرکت مسئولیت اداره شرکت را عهده دار می شوند ) .
موضوع شرکت
موضوع شرکت عبارت است از عنصر اصلی شرکت یعنی آن چیزی که شرکت برای آن تشکیل شده است. موضوع شرکت می تواند خرید و فروش باشد یا حمل و نقل در هر حال بستگی به اداره شرکاء دارد و آن چیزی که در اساسنامه ذکر شده . موضوع شرکت باید مشروع باشد و متضمن منفعت عقلایی باشد. موضوع شرکت باید منجز و قطعی باشد. یعنی موضوع شرکت ابهام نداشته باشد و نوع خرید و فروش و حمل و نقل مشخص باشد.
موضوعات فعالیت برای ثبت نمودن شرکت به سه دسته تقسیم می شوند :
الف) موضوعاتی که به کلی غیرقابل ثبت هستند.
ب) موضوعاتی که قبل از ثبت نیاز به اخذ مجوز دارند. این موضوعات شامل 23 ماده می باشند.
ج) موضوعاتی که بدون نیاز به دریافت مجوز از سازمان ها و ارگان ها به ثبت می رسند.

• عده شرکاء
عده شرکاء اصولاَ بستگی به نظر موسسین دارد. اما قاعده این است که شرکت ، باید دارای حداقل دو عضو باشد. به موجب قانون ، تعداد سهامداران در شرکت سهامی عام در بدو تاسیس نباید کم تر از 5 نفر باشد و در شرکت سهامی خاص نباید کمتر از 3 نفر باشد. در شرکت با مسئولیت محدود ، مختلط سهامی ، مختلط غیرسهامی، تضامنی و نسبی ، حداقل شرکا 2 نفر می باشد. اضافه می گردد ، در شرکت تعاونی حداقل شرکا 7 نفر است .
• میزان سرمایه
هیچ شرکتی بدون سرمایه تشکیل نمی شود و به ثبت نمی رسد. البته قانون گذار به جز در مورد شرکت های سهامی که حداقل میزان سرمایه را معین کرده ، در مورد بقیه شرکت ها چیزی نگفته است. بنا بر قانون، در شرکت سهامی عام حداقل سرمایه در بدو تاسیس پنج میلیون ریال است و در مورد شرکت سهامی خاص یک میلیون ریال .
در سایر شرکت ها، حداقل سرمایه محدودیتی ندارد . البته سرمایه شرکت نباید آنقدر کم باشد که جنبه تفننی پیدا کند. در چنین صورتی می توان گفت که سرمایه ناچیز به معنی عدم وجود سرمایه است که موجب بطلان شرکت می شود.

ضوابط قانونی انتخاب نام شرکت
1- در انتخاب نام شرکت حتماَ باید از اسم خاص استفاده شود.
2- اسم شرکت نباید قبلاَ توسط شخص دیگری به ثبت رسیده باشد.
3- کلماتی که در اسم شرکت ها استفاده می شوند باید واژه بیگانه نباشد و فارسی باشد. هنگامی که در یک نام پیشنهادی، ترکیبی از دو واژه فارسی، تداعی کننده یک واژه بیگانه باشد امکان ثبت آن وجود ندارد.
4- جهت تعیین اسم شرکت حداقل تعداد سیلاب ها 3 سیلاب است.
5- نام شرکت لاتین نباشد.
6- نام هایی که اختصاص به تشکیلات دولتی و کشوری دارند پذیرفته نمی شوند.
7- استفاده از اسامی مشهوره که باعث فریب افکار عمومی می شود ممنوع می باشد.
8- واژه هایی که به طرز گمراه کننده ای شبیه نام ثبت شده دیگری باشند پذیرفته نمی شوند.
9- اضافه کردن کلمات توصیفی پذیرفته نمی شود.

مدارک ثبت شرکت با مسئولیت محدود
1- برابر اصل مدارک شناسایی شرکا و مدیران
2- دو نسخه تقاضانامه برای ثبت کردن شرکت با مسئولیت محدود
3- دو نسخه شرکتنامه
4- دو نسخه اساسنامه
5- دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین
6- در صورت نیاز مجوز از مراجع ذیصلاح ( همان طور که توضیح داده شد، برای ثبت برخی موضوعات فعالیت نیاز به اخذ مجوز می باشد )
7- گواهی عدم سوء پیشینه

مدارک ثبت شرکت سهامی خاص
1- برابر اصل مدارک شناسایی سهامداران و مدیران
2- دو نسخه اظهارنامه شرکت سهامی خاص
3- دو نسخه اساسنامه شرکت
4- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت سرمایه تعهدی ( در شرکت های سهامی خاص حداقل 35 % از سرمایه شرکت باید در حسابی به نام شرکت نزد بانک واریز گردد ) .
5- مجوز فعالیت در صورت نیاز
6- دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین
7- دو نسخه صورتجلسه هیات مدیره
8- گواهی عدم سوء پیشینه

مدارک ثبت شرکت تعاونی
1- صورتجلسه تشکیل مجمع موسس و اولین مجمع عمومی و اسامی اعضا و هیات مدیره منتخب و بازرسان
2- اساسنامه مصوب مجمع عمومی
3- درخواست کتبی ثبت
4- طرح پیشنهادی و ارائه مجوز وزارت تعاون
5- رسید پرداخت مقدار لازم التادیه سرمایه
6- مدارک دعوت به عضویت افراد واجد شرایط

مدارک ثبت شرکت سهامی عام
مرحله اول: (مرحله تشکیل و تحصیل اجازه پذیره نویسی )
1- دو نسخه طرح اعلامیه پذیره نویسی که بایستی به امضاء کلیه موسسین رسیده باشد.
2- دو نسخه طرح اساسنامه تکمیل شده
3- دو نسخه اظهارنامه ی تکمیل شده
4- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت موسسین
5- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت سرمایه (حداقل 35% از 20 % سرمایه تعهد شده)
6- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
7- اصل مجوز اولیه از سازمان بورس و اوراق بهادار
8- تکمیل فرم تعیین نام به ترتیب اولویت نام پیشنهادی های و همچنین فیش واریزی مربوطه
مرحله دوم: ( مرحله ایجاد و ثبت شرکت های عام سهامی)
1- دو نسخه اساسنامه که به تصویب مجمع عمومی موسس رسیده باشد.
2- دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین متضمن تصویب اساسنامه تعیین،اعضاء هیئت مدیره،انتخاب بازرسان و روزنامه های کثیرالانتشار
3- دو نسخه صورتجلسه هیات مدیره
4- اصل گواهی بانکی مبنی بر پرداخت حداقل 35% سرمایه شرکت(در صورتیکه قسمتی از سرمایه موسسین بصورت غیر نقدی باشد)
5- اصل مجوز سازمان بورس و اوراق بهادار(مجوز ثانویه)

مدارک ثبت شرکت تضامنی

1- دو نسخه شرکتنامه تکمیل شده
2- دو نسخه تقاضانامه تکمیل شده
3- دو نسخه اساسنامه تکمیل شده
4- دو نسخه صورتجلسه مجمع عمومی موسسین
5- دو نسخه صورتجلسه هیات مدیره
6- اصل مجوز فعالیت از مراجع ذیربط در مواردی که ثبت موضوع نیاز به مجوز داشته باشد.
7- اصل گواهی عدم سوء پیشینه جهت اعضاء هیات مدیره ، مدیر عامل
8- تصویر برابر با اصل مدارک احراز هویت کلیه شرکاء ، مدیران و هیات نظار ( در مواردی که تعداد شرکاء بیش از 12 نفر باشند).
9- اصل وکالتنامه وکیل دادگستری در صورتی که ثبت کردن شرکت توسط وکیل صورت پذیرد.

• هزینه و مدت زمان ثبت شرکت

یکی از مهم ترین بررسی هایی که متقاضیان ثبت انجام می دهند، تخمین هزینه ثبت نمودن شرکت است. ثبت کردن شرکت، به عنوان یک پروسه قانونی دارای برخی هزینه ها می باشد. هزینه ثبت شرکت، هزینه های متعددی در بردارد. هرینه هایی مانند : هزینه تعیین و استعلام نام شرکت ( چهار هزار تومان ) ، هزینه تنظیم اساسنامه شرکت + اوراق ثبتی ، درخواست گواهی عدم سوء پیشینه و کپی برابر اصل مدارک ، هزینه حق الثبت (توجه به سرمایه های مختلف متغیر می باشد.)، هزینه حق الدرج یا درج در روزنامه محلی ، هزینه پاکت ، پوشه ( حدوداَ سی هزار تومان ) و هزینه انتشار آگهی ثبت در روزنامه رسمی ( به طور میانگین و بر اساس تعداد کلمات و حروف اطلاعات ثبتی شرکت از صد و چهل هزار تومان به بالا است ) و هزینه پستی شرکت است که این هزینه پستی در مراکز مختلف بسته به میزان وزن و تعداد اوراق ( برگه ها ) متغیر می باشد.
توجه داشته باشید که نوع شرکت در هزینه آن موثر است. به عنوان مثال به دلیل پیچیدگی های ثبتی و اداری، هزینه ثبت کردن شرکت با مسئولیت محدود و سهامی خاص با یکدیگر متفاوت است. همچنین ، تعداد نفرات شرکت، مکان و موضوع ثبت نیز در تفاوت قیمت ها تاثیر گذار است. در صورتی که موضوع فعالیت شرکت دارای موارد مختلفی بوده و طولانی باشد، هزینه ثبت افزایش می یابد. اخذ مجوز برای موضوعات مجوزی نیز طبیعتاَ هزینه های خود را به همراه خواهد داشت.
زمان ثبت 30 الی 45 روز می باشد.

• ثبت علامت تجاری پس از ثبت شرکت

از جمله اقدامات اختیاری پس از ثبت نمودن شرکت، ثبت علامت تجاری است . مطابق ماده 1 قانون علائم و اختاعات مصوب اول تیر1310 " علائم تجاری عبارت از هر قسم علامتی است اعم از نقش، تصویر ، رقم ، حرف ، عبارت ، مهر ، لفاف و غیر آنکه برای امتیاز و تشخیص محصول صنعتی تجاری یا فلاحتی اختیار می شود. بنابراین علامت تجاری به خودی خود معرف جنسی است که حاصل دسترنج و زحمت سازنده آن است و به این جهت نباید اشخاص دیگر از آن سوء استفاده نموده و به نام خود و به ضرر صاحب علامت در آن مداخله نمایند.
با توجه به این که شرکت ها برای حمایت از علامت تجاری خود نیاز به ثبت آن دارند ، در ادامه به مقررات ثبت علامت تجاری می پردازیم.
علامت باید مشخص جنس و به نحوی باشد که بتوان آن را در انحصار صاحب علامت دانست مثلاَ برای کلاه علامت کلمه " کلاه " مشخص جنس نخواهد بود زیرا از کلمه " کلاه " منحصربودن آن به یک نوه کلاه معلوم نمی شود ولی برای چایی استعمال شکل یا کلمه " کلاه " مانعی ندارد و خریدار می تواند چای کلاه نشان را از فروشنده مطالبه و خریداری نماید. همچنین اسامی عام نیز به جهت اجناسی که از آن نوع هستند استعمال نمی شود زیرا معرف جنس نخواهد بود.
علائمی که نمی توان به عنوان علائم تجاری یا یکی از اجزاء آن قرار داد عبارتند از :
1- پرچم کشور و هر پرچم دیگری که دولت آن را به عنوان علامت تجاری منع کند.
2- علامت هلال احمر ، نشان ها ، مدال ها و ارگان های دولت ایران
3- کلمات یا عباراتی که موهم انتساب به مقامات رسمی ایران باشد از قبیل انقلابی ، دولتی و امثال آن
4- علامات موسسات رسمی مانند آرم جمهوری اسلامی و هلال احمر و صلیب سرخ و ...
5- علائمی که مخل انتظامات عمومی یا منافی عفت باشند.
قانون ، داشتن علامت تجاری را اختیاری قرار داده ، مگر در مواردی که دولت آن را الزامی کند.
طبق تصویب نامه مورخ 3 اردیبهشت 1328 هیئت وزیران ، علامت هایی که ثبت آن اجباری است به قرار ذیل است :
1- داروهای اختصاصی ( اسپسیالیته ) مورد استعمال طبی و بیطاری
2- مواد غذایی که در لفاف و ظرف مخصوص باشند.
3- نوشیدنی ها و آب های گاز دار
4- لوازم آرایش که برای استعمال مستقیم بر روی پوست انسان به کار می رود.
به موجب ماده 13 قانون مقررات امور پزشکی و داروی مصوب 29 خرداد 1334 ثبت داروهای اختصاصی اجباری است.
در غیر از موارد فوق، ثبت علامت برای تبعه ایران و سایر کشورها آزاد است و می توانند از آن بهره مند شوند.



:: بازدید از این مطلب : 200
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 13 تير 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

لزوم ثبت نام شرکت فرعی خارجی

ثبت شرکت به عنوان یکی از مهم ترین وظایف شرکت خارجی در جهت استقرار در کشور ایران تلقی می شود. زیرا عدم ثبت آن می تواند عواقب منفی را به دنبال داشته باشد. شرکت خارجی در مواردی که به خصوص به منظور سرمایه گذاری در کشور ایران حاضر می شود، به تشکیل و ثبت یک شرکت فرعی اقدام می نماید. چنین شرکتی اگرچه شرکت فرعی شرکت مادر ( سرمایه گذار ) محسوب می گردد، اما از آن جا که در قلمرو قضایی ایران تشکیل و ثبت می گردد، واجد شخصیت حقوقی مستقل می باشد و بر اساس ماده 1 قانون ثبت شرکت ها تابعیت ایرانی کسب می کند و با توجه به آن که به شکل یکی از شرکت های مندرج در قانون تجارت درمی آید ، مقررات کشور ایران در خصوص کلیه مسائل آن ، از جمله تشکیل و ثبت ، حاکم می باشد که این مقررات در خصوص شرکت های مزبور واجد جنبه نظم عمومی است و توافق بر خلاف آن ممکن نمی باشد.

با وجود این تعدادی از شرکت های خارجی فعالیت خود را با ثبت شعبه یا نمایندگی آغاز می نمایند. ثبت شعبه یا نمایندگی در صورتی که به خصوص هدف از حضور شرکت خارجی مسائلی از قبیل بازاریابی برای فروش محصولات شرکت است، موضوعیت می یابد.
علاوه بر لزوم ثبت شرکت فرعی، شعبه یا نمایندگی ، در مقررات ایران شرکت خارجی مکلف گردیده است تا در مواردی نام خود را در دفتر ثبت تجاری نیز به ثبت برساند. لذا در این مقاله به " ثبت نام شرکت " پرداخته خواهد شد.

ثبت نام شرکت
طبق ماده 16 قانون تجارت در نقاطی که وزارت دادگستری مقتضی دانسته است که دفتر ثبت تجاری تاسیس کند ، کلیه اشخاصی که در آن نقاط به شغل تجارت اشتغال دارند ، اعم از ایرانی و خارجی ، باید در مدت مقرر اسم خود را در دفتر ثبت تجاری به ثبت برسانند. در راستای انجام وظیفه مزبور ، آیین نامه دفتر ثبت تجاری بر اساس اختیارات ماده 17 قانون تجارت ، در سال 1325 به تصویب رسید و مقرر گردید در هر محلی که اداره یا دایره یا شعبه ثبت تشکیل شده است یا می شود ، به منظور ثبت نام بازرگانان و بنگاه های بازرگانی و شرکت های تجاری دفتر مخصوصی به نام دفتر ثبت تجاری تاسیس گردد.
طبق ماده 2 این آیین نامه : " کلیه بازرگانان و بنگاه های بازرگانی و شرکت های تجاری ایرانی و خارجی که مرکز اصلی آن ها یا تجارتخانه آن ها در ایران بوده و یا اینکه در خارجه باشد ولی در ایران شعبه یا شعبی دارند باید نام خود را طبق مقررات این آئین نامه در دفتر مذکور در ماده یک به ثبت برسانند ." بنابراین نه تنها شرکت فرعی شرکت خارجی که به صورت یکی از شرکت های موضوع ماده 20 قانون تجارت تشکیل یافته ، مکلف به ثبت نام خود در این دفتر می باشد، بلکه شرکت خارجی که در ایران دارای شعبه می باشد نیز باید به ثبت نام خود از طریق شعبه اش در دفتر ثبت تجاری اقدام نماید. اگرچه همان گونه که ملاحظه می شود ، نمایندگی ها تکلیفی را در این رابطه ندارند.
طبق آیین نامه یاد شده اشخاصی که باید نام خود را در دفتر ثبت تجاری ثبت نمایند ، باید اظهارنامه ای در سه نسخه روی نمونه چاپی مخصوص تنظیم کنند و ظرف یک ماه از تاریخ شروع به کار یا تاسیس خود به اداره مربوط تسلیم و رسید دریافت نمایند. هر تاجر یا شرکت تجاری که طبق مقررات این آیین نامه اسم خود را ثبت می نماید ، مکلف است در سرلوحه کاغذهای تجاری و سیاهه های فروش و یادداشت ها و برگ های سفارش و هر نوع اسناد و مطبوعات تجاری که به کار می برد ، ضمن درج عنوان تجاری، شماره ثبت دفتر ثبت تجاری را نیز قید نماید.
ضمانت اجرای عدم ثبت نام تجاری در دفتر یاد شده یا عدم تصریح به شماره ثبت در اسناد تجاری در قیاس با ارزش پول امروز به قدری ناچیز است که اثر عملی ندارد ؛ به ویژه که تعقیب به جهت عدم ثبت تجاری تاکنون معمول نشده است. اما از آن جا که برخی از اقدام ها همچون عضویت اتاق بازرگانی و تحصیل کارت بازرگانی به ثبت نام تاجران در دفتر مزبور موکول می باشد ، بیشتر تاجران و شرکت ها مجبور به ثبت نام خود در دفتر ثبت تجاری گردیده اند.
لازم به ذکر است که دفاتر ثبت تجاری در مناطق آزاد تجاری- صنعتی تنها به منظور ثبت اسامی اشخاص حقیقی اعم از ایرانی و خارجی تنظیم گردیده است و اشخاص حقیقی بازرگان ( اعم از ایرانی و خارجی ) که مشغول به فعالیت در مناطق آزاد می باشند ، باید به ثبت نام خود در دفتر مزبور اقدام نمایند و در سربرگ اوراق تجاری و برگه های فروش و سفارش و هر نوع سند و مدرک تجاری که به کار می برند ، ضمن درج عنوان تجاری، شماره ثبت خود را نیز قید نمایند.



:: بازدید از این مطلب : 194
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 13 تير 1398 | نظرات ()
نوشته شده توسط : yasamin

نحوه ثبت شرکت فرعی خارجی

شرکت فرعی به شرکتی اطلاق می شود که توسط شرکت خارجی ( مادر ) ایجاد شده است و کنترل آن در اختیار شرکت مادر قرار دارد. چنین شرکتی دارای شخصیت حقوقی مستقل از شرکت مادر می باشد و در کشور محل ثبت از همان وضعیت حقوقی یک شرکت تجاری داخلی برخوردار خواهد بود.

در بیشتر مواد هدف شرکت های خارجی از به ثبت رساندن یک شرکت فرعی در کشور ایران این است که به امر سرمایه گذاری در کشورمان اقدام نمایند، اعم از آن که این سرمایه گذاری با اخذ مجوز سرمایه گذاری یا بدون اخذ آن باشد. با این حال اهداف شرکت های خارجی که به ثبت شرکتی فرعی اقدام می نمایند، به مورد فوق محدود نمی شود و این امکان وجود دارد که شرکت های مزبور با تشکیل شرکت فرعی به معاملات تجاری دیگری جز آن چه که به عنوان سرمایه گذاری قابل طبقه بندی می باشد ، مشغول شوند. به عبارت دیگر، این شرکت ها می توانند با تشکیل یک شرکت فرعی تجاری موضوع ماده 20 قانون تجارت به یکی از فعالیت های مندرج در ماده 2 قانون تجارت اشتغال یابند.
در هر کجا که شرکت خارجی تصمیم به فعالیت در زمینه های مندرج در ماده 2 قانون تجارت می گیرد ، باید به ثبت یک شرکت منتخب از انواع شرکت های مندرج در ماده 20 قانون تجارت اقدام بنماید. در این خصوص هیچ گونه تفاوتی میان اشخاص داخلی و خارجی وجود ندارد. بنابراین در این جا تنها به چگونگی ثبت ، از جمله مدارک لازم و هزینه آن در مورد شرکت های سهامی و با مسئولیت محدود که بیشتر مورد توجه می باشند ، اشاراتی خواهد شد و سپس به بیان مختصری در مورد نحوه ثبت کردن شرکت فرعی در مناطق آزاد تجاری – صنعتی می پردازیم.
طبق ماده 3 نظامنامه راجع به مواد 196 و 197 و 199 قانون تجارت ، مصوب 15/ 3/ 1311 ( نظامنامه قانون تجارت ) : " ثبت شرکت به موجب تقاضانامه ای که در دو نسخه تنظیم می شود، به عمل خواهد آمد ". به تقاضانامه مذکور طبق ماده 4 آن باید اسناد ذیل ضمیمه گردند :
" الف- در شرکت های سهامی :
1- یک نسخه اصل از شرکت نامه
2- یک نسخه مصدق از اساسنامه شرکت
3- نوشته به امضاء مدیر شرکت حاکی از تعهد پرداخت تمام سرمایه و پرداخت واقعی لااقل ثلث آن
4- اسامی شرکاء با تعیین اسم و اسم خانوادگی و عده سهام هر یک از آن ها
5- سواد مصدق از تصمیمات مجمع عمومی صاحبان سهام در موارد مذکور در ماده 40 و 41 و 44 قانون تجارت
ب- در شرکت های با مسئولیت محدود :
1- یک نسخه مصدق از شرکت نامه
2- یک نسخه مصدق از اساسنامه ( اگر باشد )
3- اسامی شریک یا شرکایی که برای اداره کردن شرکت معین شده اند
4- نوشته به امضای مدیر شرکت حاکی از پرداخت تمام سرمایه نقدی و تسلیم تمام سرمایه غیرنقدی با تعیین قیمت حصه های غیرنقدی " .
شایان ذکر است که امروزه ثبت شرکت های سهامی عام و خاص به موجب اظهارنامه ای می باشد که در واقع سند ثبت کردن شرکت های سهامی عام و خاص است و باید در دو نسخه تنظیم شود. این اظهارنامه را اداره ثبت شرکت ها در اجرای مواد 6 و 20 لایحه اصلاح قانون تجارت به صورت نمونه های چاپی تهیه کرده است که باید مطابق مندرجات مذکور در ماده 7 لایحه اصلاح قانون تجارت تنظیم شود. موسسان به هنگام تاسیس شرکت سهامی عام ، باید دست کم 20% سرمایه شرکت را خود تعهد کنند و دست کم 35% مبلغ تعهد شده را به حسابی به نام شرکت در شرف تاسیس نزد یکی از بانک ها واریز نمایند و چنان چه سرمایه غیرنقد باشد، عین یا مدارک مالکیت آن را نزد همان بانک تودیع کنند. سپس اظهارنامه فوق را تهیه و تنظیم نمایند و آن را به انضمام طرح اساسنامه شرکت و طرح اعلامیه پذیره نویسی سهام که به امضای کلیه موسسان رسیده باشد و گواهینامه بانک در تهران به اداره ثبت شرکت ها و در شهرستان ها به دایره ثبت شرکت ها تسلیم نمایند.
موسسان شرکت سهامی خاص باید به انضمام اظهارنامه یاد شده مدارک ذیل را به مرجع مربوطه ارائه دهند : نخست اساسنامه شرکت که به امضای کلیه سهامداران رسیده باشد ؛ دوم : اظهارنامه مشعر بر تعهد کلیه سهام و گواهینامه بانکی حاکی از پرداخت قسمت نقدی آن که نباید کمتر از 35% کل سهام باشد. در مورد سرمایه غیرنقدی باید تمام آن تادیه گردد و صورت تقویم آن به تفکیک در اظهارنامه منعکس شده باشد. در صورتی که سهام ممتازه وجود داشته باشد ، باید شرح امتیازات و موجبات آن در اظهارنامه منعکس گردیده باشد ؛ سوم : انتخاب اولین مدیران و بازرسان شرکت به امضای کلیه سهامداران رسیده ، و قبول سمت از سوی آنان صورت گرفته باشد. همچنین ذکر نام روزنامه کثیرالانتشاری که آگهی راجع به شرکت تا تشکیل اولین مجمع عمومی عادی در آن منتشر خواهد شد، مشخص گردد.
طبق رویه کنونی مراجع ثبت شرکت ها، برای ثبت شرکت با مسئولیت محدود موسسان باید اظهارنامه ( تقاضانامه ) ثبت شرکت را که به صورت فرم چاپی می باشد ، در دو نسخه تنظیم نمایند و به همراه اساسنامه شرکت که باید تمام صفحات آن به امضای کلیه صاحبان سهم الشرکه رسیده باشد، بر طبق مواد 94 تا 115 قانون تجارت در دو نسخه ، شرکتنامه که به صورت چاپی می باشد در دو نسخه ، صورتجلسه مجمع موسسان مبتنی بر تصویب اساسنامه و انتخاب هیات مدیره و هیات نظارت ( در صورتی که شریکان بیش از 12 نفر باشند ) و اقرار به وصول کلیه سرمایه شرکت از طرف مدیران در دو نسخه ، صورتجلسه هیات مدیره مبتنی بر قبول مدیر یا مدیران و انتخاب مدیرعامل ( در صورت لزوم ) و تعیین دارندگان حق امضای اسناد و مدارک تعهد آور شرکت در دو نسخه و مجوز از شورای مرکزی اصناف یا موافقت اصولی از موسسه ها و وزارتخانه های مربوط به مرجع مربوطه ارائه دهند.
لازم به ذکر است که اصولاَ برای ثبت اظهارنامه ، مجمع موسسان ، فرد یا افراد واجد شرایطی را جهت ثبت به اداره ثبت شرکت ها برای انجام دادن کلیه تشریفات قانونی و امضای ذیل دفاتر انتخاب می نماید. فرد مزبور معمولاَ مدیرعامل یا یکی از اعضای هیات مدیره می باشد. اظهارنامه ( تقاضانامه ) ، سند ثبت شرکت به شمار می آید ، بنابراین تاریخ ثبت اظهارنامه ، تاریخ ثبت کردن شرکت محسوب می شود. بعد از ثبت شرکت متصدی ثبت باید نسخه ثانی اظهارنامه را با قید تاریخ و نمره ثبت امضا و به مهر اداره ممهور کند و به تقاضاکننده بدهد. علاوه بر این در ظرف ماه اول ثبت هر شرکت ، خلاصه شرکت نامه و ضمائم آن باید توسط اداره ثبت محل در روزنامه رسمی کشور به خرج خود شرکت منتشر شود. این خلاصه باید متضمن نکته های ذیل باشد :
- نمره و تاریخ ثبت شرکت ؛
- مقدار سرمایه ( با تشخیص مقداری از آن که پرداخت شده باشد و مقداری که شرکا پرداخت آن را تعهد کرده اند )
- اسامی مدیر یا مدیران ؛
- تاریخ آغاز و ختم شرکت در صورتی که برای مدت محدود تشکیل شده باشد.
حق الثبت شرکت ها و موسسه های تجاری به ترتیب ذیل تعیین می شود :
1- تا دو میلیون ریال از کل سرمایه بازاء هر ده هزار ریال 160 ریال که در هر صورت از 2000 ریال کمتر نخواهد بود.
2- تا چهار میلیون ریال از کل سرمایه نسبت به مازاد دو میلیون ریال هر ده هزار ریال 100 ریال
3- تا هشت میلیون ریال از کل سرمایه نسبت به مازاد چهار میلیون ریال هر ده هزار ریال 70 ریال
4- تا ده میلیون ریال از کل سرمایه نسبت به مازاد هشت میلیون ریال هر ده هزار ریال 40 ریال
5- تا یکصد میلیون ریال از کل سرمایه نسبت به مازاد ده میلیون ریال هر ده هزار ریال 30 ریال
6- از یکصد میلیون ریال تا پانصد میلیون ریال سرمایه از مبدا مقطوعاَ 500 هزار ریال
7- از پانصد میلیون ریال سرمایه به بالا از مبدا مقطوعاَ 700 هزار ریال
8- حق الثبت تغییرات مربوط به ازدیاد سرمایه به ازاء هر دفعه تغییر نسبت به سرمایه اضافه شده، تابع نرخ های فوق الذکر است و حق الثبت هر دفعه تغییر در موارد دیگر به استثناء تغییر سرمایه 4 هزار ریال است " .
افزون بر این مبلغ 2 در هزار ارزش اسمی سهام یا سهم الشرکه باید به اداره دارایی پرداخت شود. طبق ماده 48 قانون مالیات ها : " سهام و سهم الشرکه کلیه شرکت های ایرانی، موضوع قانون تجارت به استثنای شرکت های تعاونی بر اساس ارزش اسمی یا سهم الشرکه به قرار دو در هزار مشمول حق تمبر خواهد بود ... " حق تمبر مزبور باید ظرف دو ماه از تاریخ ثبت قانونی شرکت و در مورد افزایش سرمایه و سهام اضافی از تاریخ ثبت افزایش سرمایه در اداره فوق الذکر از طریق ابطال تمبر پرداخت شود. افزایش سرمایه در مورد شرکت هایی که قبلاَ سرمایه خود را کاهش داده اند ، تا میزانی که حق تمبر سهام آن پرداخت شده است ، مشمول حق تمبر مجدد نخواهد بود.
در خصوص نحوه ثبت کردن شرکت فرعی در مناطق آزاد تجاری – صنعتی ، به بیان همین مطلب اکتفا می شود که شرکت خارجی که به ثبت یکی از انواع شرکت های تجاری مندرج در ماده 20 در مناطق آزاد می پردازد ، باید همچون اشخاص داخلی با ارائه مدارک و اسناد ( شامل : 1- اظهارنامه ثبت ؛ 2- اساسنامه شرکت ؛ 3- صورتجلسه مجمع عمومی موسسان ؛ 4- صورتجلسه اولین جلسه هیات مدیره ؛ 5- گواهی بانکی از یکی از بانک های منطقه مبنی بر تودیع 35% سرمایه نقدی ؛6- مجوز فعالیت در منطقه که توسط سازمان صادر شده باشد ) از واحد ثبتی منطقه تقاضای ثبت نماید. واحد ثبتی پس از بررسی مدارک در صورت کامل بودن آن ها به ثبت اقدام می نماید و سندی مشعر بر ثبت آن ها که ممهور ربه مهر واحد ثبتی است ، به تقاضاکننده ثبت خواهد داد. علاوه بر این واحد ثبتی مکلف است تا مراتب تاسیس شرکت یا موسسه و تغییرات آن را حداکثر ظرف 10 روز از تاریخ ثبت به منظور درج در روزنامه رسمی کشور و روزنامه محلی به هزینه متقاضی به آن روزنامه اعلام نماید.



:: بازدید از این مطلب : 236
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 13 تير 1398 | نظرات ()